Schrijversvakschool


Columns van docenten


Printer - Robbert Welagen

Ik heb thuis geen printer. Als mensen dit horen, krijg ik altijd dezelfde reactie: ‘Geen printer? Maar je bent toch schrijver, dan moet je toch een printer hebben?’ Ik heb er geen en zal uitleggen waarom.
   Ik werk thuis en voor ieder die thuis werkt, dreigt het gevaar dat je veel te weinig de deur uit gaat. Als ik een verhaal klaar heb en ik wil de woorden op papier overlezen of als ik huiswerk van cursisten wil uitprinten, dan loop ik naar de printwinkel op de Voorstraat hier in Utrecht.

Een wandeling van zo’n tien minuten. De man van de printwinkel kent me inmiddels. We maken een praatje en intussen rollen de printjes eruit. Daarna wandel ik terug naar huis. Een wandeling is goed voor je. Bewegen, frisse lucht. Het ordent je gedachten en het is algemeen bekend: de beste ideeën krijg je niet achter je bureau. Zoals vandaag.
   Ik zag een studente op de fiets voor een rood stoplicht staan wachten. Op haar rug droeg ze zo’n klassiek rugzakje uit Zweden, gemaakt voor schoolkinderen. ‘Fjallraven Kånken’ stond erop. Sinds een tijdje is die opnieuw in de mode, maar nu keek ik er voor de eerste keer goed naar. En ik dacht: dat rugzakje zou goed bij een twaalfjarig jongetje passen.
   Deze prille gedachte bracht een stroom beelden op gang en ik zag ook andere uiterlijke details waarmee ik de jongen begon ‘aan te kleden’. Een jas, een broek, schoenen. Ik noemde hem Erik. Hij had blond haar en hij liep over een schoolplein. Herfstbladeren, klasgenootjes. Hij sprak een meisje aan met donkerbruin haar en samen liepen ze naar binnen. Waren zij goede vrienden van elkaar? Hadden ze verkering?
   Ik zag het begin van een nieuw verhaal voor me. Het stoplicht sprong op groen en de studente fietste verder. Ik spoedde me naar huis om Erik verder uit te werken. Als ik thuis was gebleven, zou ik hem niet verzonnen hebben. Daarom heb ik dus geen printer.

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input