Schrijversvakschool


Columns van docenten


Verloren voor het leven - Ingrid Hoogervorst

Romans, en ook verhalen, hebben een architectuur. Niet alleen een deur waardoor je binnenkomt en weer naar buiten gaat, maar ook gangen, trappen, kamers, ramen, verborgen luiken of voor- en achtertuintjes. Wie wil leren schrijven, moet weten hoe zo’n literair huis in elkaar steekt.

Schrijven begint dus bij lezen. Lezen en dan terugschrijven. Tot je die bijzondere blijdschap en beklemmende verantwoordelijkheid voelt van degene, die naar zijn evenbeeld iets schept uit het niets. Iets onvolmaakts ongetwijfeld, maar iets wat alleen hem toebehoort en wat niemand anders in zijn plaats zou kunnen maken.
Een angstaanjagend gevoel. Je krijgt toegang tot de diepe schachten van een kunstwerk, waar je gevaren wachten als grondverzakking en afvoerwater, muurscheuring en mijngas. Niets voor ‘gezonde mensen’. Gezonde mensen werken om geld te verdienen en hun leven te veraangenamen, zodra de schrijver zijn werkzaamheden aanvangt, herleven oude neuroses, als een cyclisch proces. Maandenlang werkt hij in een zelfgekozen isolement, terwijl hij bijna in levensgevaar verkeert, zich moeizaam op de been houdend met drank, sigaretten of andere toxinen, verlaten van God en de mensen.

Op den duur beheerst het werk je leven als een ziekte. Je verliest alles en weet niet wat je moet beginnen met het levensgevoel dat je ervoor in de plaats krijgt. Tot je roman af is. Daar ligt hij, in een etalage. Alle gangen, trappen en kamers heb je betreden, je hebt ramen opengezet en weer gesloten, voor- en achtertuintjes verkend en een kelder gemetseld om verborgen luiken aan te brengen met uitzicht op het paradijs. Wie het eenmaal heeft meegemaakt, is verloren voor het leven.

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input