Schrijversvakschool


Columns van docenten


Liefde slaat dood - Bennie Roeters

Als scenarioschrijver heb je de vrouwen voor het uitkiezen. Tegenwoordig heb ik een brunette. Ze is klein van stuk, maar je kunt niet om haar heen. Stella heet ze en ze kijkt me hoopvol aan met grote bruine ogen. Ze heeft een verzorgd uiterlijk. Rokje. Stevige beentjes. Ze Iacht graag. Ik krijg regelmatig complimentjes van andere scenarioschrijvers.

En dan hebben ze nog niet eens haar tattoo gezien. Hij is wat vaag en zit op haar linkerschouder. Ik zou haar hebben ingeruild voor een andere als ze die tattoo niet had gehad. Zo’n vage tattoo wijst op een geheim. Ik wilde alles weten over dat geheim. Maar ze draaide eromheen, zij weet dondersgoed dat ze zo mijn belangstelling warm houdt.

      Gisteravond heeft ze dan, na enig aandringen, opening van zaken gegeven. De tattoo was een teken van diepe verbondenheid, zei ze, van liefde. Dat had ze niet moeten zeggen.

      De liefde in een filmverhaal is het stomme neefje dat je altijd moest uitnodigen voor je verjaardagsfeestje  - omdat zo het hoorde. En juist dat neefje bleef altijd tot het laatste plakken. Liefde hoort. Liefde is verplicht. Liefde slaat dood.

      ‘Alles goed en wel, die explosies, de komische situaties, de dilemma’s enzo, maar waar is de love interest?’

      ‘Ja maar, ja maar…,’ stamel ik.

      ‘Wat stamel je nou man, er gaat geen vrouw naar de film als er geen liefde in zit, heb je dat nou nog niet door? En vrouwen, die bepalen onze omzet. Tjonge-jonge, waar heb je al die tijd gezeten?’

      Ja. Wie heeft dat bedacht, van die vrouwen, de omzet en de liefde? Ik denk de vrouwen zelf. Ga maar na, ze hebben alle belangrijke posities in het filmwereld. Ze delen het geld uit, spelen de hoofdrollen, domineren de filmpagina’s en op de set zijn ze al helemaal niet weg te slaan. Ik heb ze door. Ik doe er niet aan mee.

      Ik maak het uit met Stella. Maar ik weet niet of het lukt.

 

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input