Schrijversvakschool


Columns van docenten


Tand - Nico Dros

In de roman Waar gaat die vrolijke trein naartoe van Sandro Veronesi
reizen een vader en zijn zoon over het spoor door Italië. De bestemming is Zwitserland waar de vader nog een zwarte bankrekening heeft. Tijdens het wachten op een aansluitende trein eten ze een broodje in het station. Daarbij verliest de vader een tand.

Als een projectiel steekt de tand in de broodkorst. De vader trekt hem eruit, bekijkt hem en gooit hem dan in een afvalbak. ‘De tand maakte een vrolijk, optimistisch geluid, als een muntje dat in een spaarpot valt.’

De vader veegt het bloed van zijn mond, schenkt zijn zoon een verminkte glimlach en loopt naar het perron. De zoon is verstijfd van afschuw. Hij heeft geen trek meer om zijn broodje op te eten en wil het weggooien in de afvalbak. Dan ziet hij de tand van zijn vader ‘schitteren als een diamant in een urn.’ Hij kijkt ernaar, pakt hem op en steekt hem bij zich

De roman van Veronesi gaat over de relatie van een mislukte zoon met zijn trotse vader. Laatstgenoemde wordt nagezeten door deurwaarders en andere schuldeisers. De scène met de afbrekende tand is bijzonder aanschouwelijk en doordringt de lezer ervan dat het bankroet van de vader niet alleen zijn zaken betreft. Er is ook sprake van een alarmerende lichamelijke aftakeling die de oudeheer doormaakt. We zien à propos dat de zoon meer om hem geeft dan hij doorgaans laat blijken.

Het veelzeggende detail is goud waard in proza. Het bevat subtekst zodat verdere uitleg overbodig wordt. Bovendien bezit zo’n detail ook nog eens beeldende kracht. Daarom zoekt een schrijver steeds naar zulke kleinodiën. Schrijf je over een vrouwelijk karakter met wie het niet zo goed gaat? Leg het niet uit. Geef haar een beginnende koortslip.  

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input