Schrijversvakschool


Bio's


Graa Boomsma

Graa Boomsma

Docent proza en roman

Graa Boomsma is veelzijdig schrijver van onder andere romans en essays.
We noemen Laagland (longlist Libris Literatuurprijs 1999), Stadsvlucht, Maanvuur, Het tweede gezicht, Dubbelspoor (non-fictie), Achttien, Uit de school (columns) en De Multatuli’s van Amerika. Daarnaast schrijft hij literatuurrecensies voor De Groene Amsterdammer. In 2017 verscheen de biografie over de schrijver A. Alberts, Leven op de rand.

Ondanks het veeleisende schrijverschap vindt hij tijd om onze studenten en cursisten te begeleiden. Onder hen is hij geliefd én gevreesd: ‘Talent kan je niet leren, dat heb je of dat heb je niet. Maar alleen als je schrijftalent hebt, kun je schrijftechniek leren, daar is in principe elke schrijver in potentie toe in staat. En je moet iets te melden hebben. Wie niets te melden heeft, valt vanzelf af.'

'Derdejaars leg ik in no time om, niet omdat ik een sadist ben maar ze zijn vaak veel te pretentieus. Daarbij ben ik meedogenlozer voor degene die goed is. Daar zit de rek, de flexibiliteit. Het moeilijkste van schrijven is het hoe. Hoe vertel je het verhaal? Tijd, perspectief en contrastwerking? Dat kan vaak veel scherper.'

Een ander onmisbaar ingrediënt voor serieus schrijverschap vindt hij doorzettingsvermogen en zitvlees. 'De ideale student is gretig en kritisch, iemand die een eigen koers kan varen en kan integreren wat een ander zegt zonder dat het afdoet aan wat hij zelf wil. Iemand die grondig kan nadenken over zijn eigen tekst. Bij sommigen ben ik bewust passief, ik grijp alleen in als het nodig is.'

Hij waarschuwt daarbij graag voor te commercieel denken: ‘Er moet tegenwoordig rekening met de lezer worden gehouden. Maar hoe weten we eigenlijk wat die wil? Ik zie zelf veel liever een weerbarstige tekst die de lezer moet veroveren dan een gladde, gepolijste met pseudo-diepgang.’

Af en toe begeleidt Graa een vierdejaars bij het schrijven van een roman of verhalenbundel. In principe kan de student in kwestie ook al best aardig schrijven, anders had hij dat vierde jaar niet bereikt. Waarom zouden ze dat laatste jaar dan nog doen, als ze het toch al kunnen? ‘Als de schrijver in kwestie vast zit heeft hij de luxe om het in dertig sessies met iemand te bespreken. En dan bespreken we het ook. En soms weet ik dan niets te zeggen, want dan is het zo’n puinhoop dat ik er stil van word. Maar soms, ja soms, is het gewoon heel goed. Ook dan heb ik weinig te zeggen. Het meest zeg ik tegen de gevallen tussen die twee uitersten in.’

Foto: Tessa Posthuma de Boer

Meer docenten

Deze docenten geven een of meer dezelfde vakken:

Alle docenten:

 

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input