Schrijversvakschool


Columns van docenten


Netwerk - Hans Hogenkamp

Op een van de vele borrels die het literaire leven rijk is, sprak ik laatst uitgebreid met  een acquirerend redacteur van een grote uitgeverij. We hadden het over de manier waarop uitgeverijen tegenwoordig hun nieuwe auteurs recruteren.

 In dit gesprek kreeg ik weer eens een indruk bevestigd die ik al langer had. De traditionele methode, het doorspitten van de stapel ingezonden manuscripten in de hoop dat er een goudklompje in de zeef achterblijft, heeft bij vrijwel alle uitgeverijen afgedaan. De manuscripten worden hoogstens nog bekeken door stagiaires, die per manuscript tien minuten de tijd hebben. Dat riekt naar minachting voor de aspirant-schrijvers die soms jaren hebben gewerkt aan zo’n manuscript, maar het is helaas bittere economische noodzaak. Er is gewoon geen geld meer bij uitgeverijen om dit werk nog door echte redacteuren te laten doen.

Die redacteuren gaan tegenwoordig zelf actief op zoek naar nieuw talent via hun eigen netwerk. Gelukkig maakt de Schrijversvakschool daar deel van uit. Want dat onze school een kweekvijver is van talent, weten de uitgevers inmiddels als geen ander. Waarom zouden ze zelf nog gaan zitten zeven, terwijl het op de Schrijversvakschool wemelt van de goudklompjes?

En dus mailde de redacteur van die grote uitgeverij mij van de week. Of wij nog talent hadden rondlopen dat bij haar uitgeverij zou passen. Of zij eens wat mocht lezen. Ik heb haar inmiddels in contact gebracht met een van onze vierdejaars studenten. Iemand zonder netwerk.

 

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input