Schrijversvakschool


Columns van docenten


Eenzaamheid - Maaike Bergstra

Op een woensdagmiddag zat ik in het kantoor van een groot productiehuis om een afstudeervoorstelling te bespreken. Ik maakte onderdeel uit van een jury. Er werd niet in ongedwongen sfeer vergaderd om daarna alle meningen in een veilig gezamenlijk statement te vatten. Nee, de student was bij vrijwel het gehele beraad aanwezig. Zo kon hij onze vragen over de toch wel zeer wonderlijke voorstelling die hij had gemaakt beantwoorden.

Uiteindelijk moesten we bepalen of de voorstelling onvoldoende, voldoende of goed was gemaakt. Daarvoor moest de student wel even de ruimte verlaten. Een van de juryleden, een docent van zijn opleiding, merkte op: ‘Hij voelt zich soms erg alleen in het werkveld. Ik geloof dat hij denkt dat het een gesloten bolwerk is. Ik krijg soms haast de indruk dat hij nu al wat verbitterd is.’ Het andere jurylid wierp tegen: ‘Maar wat hij maakt, zie je ook niet veel in Nederland.’ Waarop ik vroeg: ‘Maar dat is toch een zegen?’

Voor veel mensen die iets maken, komt er eens een afwijzing, als het er al niet meer zijn. Loont het de moeite door te gaan? Is het goed genoeg wat je maakt? En zullen mensen ooit wel zien wat er goed aan is? Niet iedereen kan Samuel Beckett zijn met zijn Wachten op Godot – aanvankelijk op veel manieren afgewezen en toch uitgegroeid tot een essentieel stuk in de theatergeschiedenis.

Nu had Beckett een geliefde die de theaters voor hem langsging met zijn werk. De meeste mensen moeten het helaas doen met hun eigen geloof in zichzelf. Ze werken jaren aan een project zonder te weten of het een succes zal zijn. In alle eenzaamheid besluiten ze dag na dag dat het de moeite waard is wat ze doen. Zelfs met de steun van een opleiding of redacteur kan het moeilijk zijn vertrouwen te houden. En in het theater werk je natuurlijk nooit alleen, maar het kan toch even duren voordat je de juiste medestanders vindt.

Toen de voorstelling die we moesten beoordelen aanving, had ik direct bezwaren, maar gaandeweg veranderde de weerstand in verbazing en daarna zelfs in bewondering. In de foyer sprak iedereen elkaar aan: ‘Wat een aparte voorstelling. Die zal nog wel even door mijn hoofd spoken.’ Om die reden besloten we een ‘goed’ te geven. Dat bleek niet vaak voor te komen. Maar juist omdat de voorstelling zo uniek was, waren we onder de indruk. De student kwam enigszins nerveus het kantoor weer in om te horen wat ons oordeel was: ‘Koester die eenzaamheid maar.’

 

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input

Realisatie website: WebLab42